Ata mund të shkruajnë një vendim. Unë do të tregoj historinë që ata nuk mund ta ndryshojnë
Ka ditë në jetë që nuk harrohen kurrë.
Dhe dje ishte njëra prej tyre.
Kam përjetuar momente që më kanë dhimbur dhe më kanë ndryshuar. Por lajmi i djeshëm për dënimin e çlirimtarëve ishte ndryshe. Ishte një tronditje që më preku në një vend ku dhimbja është e lidhur me krenarinë.
Sepse unë nuk e kam njohur UÇK-në vetëm nga librat.
Unë kam qenë aty.
Isha vetëm një i ri, një student, kur iu bashkova Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës. Iu bashkova një ëndrre. Ëndrrës që e kishim ne, të rinjtë e asaj kohe, ta shihnim Kosovën të lirë.
Ajo ditë kur vesha për herë të parë uniformën e UÇK-së ishte një nga ditët më të mëdha të jetës sime.
Nuk e harroj kurrë atë ndjenjë.
Ishte frikë, ishte pasiguri, por mbi të gjitha ishte KRENARI.
Krenari që po bëhesha pjesë e diçkaje më të madhe se vetja. Pjesë e një brezi që ëndërronte lirinë dhe që ishte i gatshëm të sakrifikonte për të. Pjesë e një ëndrre që shumë njerëz e paguan me jetën e tyre.
Për mua, UÇK-ja nuk është vetëm një emër.
Është një pjesë e jetës sime.
Është rinia ime.
Është sakrifica e një brezi.
Është kujtimi i atyre që nuk u kthyen më. Është ëndrra për të cilën shumë njerëz dhanë gjithçka.
Dhe pastaj erdhi lajmi i djeshëm!
Kam kaluar në jetë edhe sprova shumë të rënda. Kam përjetuar ditë të vështira, dhimbje dhe humbje. Por lajmi për dënimin e çlirimtarëve më tronditi në një mënyrë tjetër.
Nuk pajtohem me këtë dënim.
Për mua, ky vendim nuk e ndryshon të vërtetën e asaj që kam përjetuar dhe besuar UÇK-së.
Sepse këtë herë nuk ndjeva vetëm dhimbje për njerëzit që u dënuan.
Ndjeva sikur u prek diçka që e kam mbajtur me krenari për gjithë jetën.
MU PREK KRENARIA MU PREK UÇK-ja.
M’u prek një pjesë e rinisë sime.
M’u prekën kujtimet e mia.
M’u kthye në mendje ajo ditë kur, si një student i ri, zgjodha UÇK-në.
Por jo, nuk mund ta fshijmë atë që kemi qenë.
Mund të ketë vendime gjykatash.
Mund të ketë dënime.
Mund të shkruhen faqe e dokumente.
Por askush nuk mund ta kthejë kohën prapa.
Askush nuk mund ta fshijë sakrificën e atyre që ranë.
Askush nuk mund ta fshijë kujtimin e atyre që luftuan.
Dhe askush nuk mund të më bindë se duhet të kem turp për atë që kam qenë.
Ne besuam.
Sakrifikuam.
Dhamë shumë.
Sepse kishim një ëndërr.
KOSOVËN E LIRË
Dënimi i çlirimtarëve nuk do ta ndryshojë atë që kam ndier atë ditë kur iu bashkova UÇK-së. Nuk do ta ndryshojë atë që kam përjetuar. Nuk do ta ndryshojë kujtimin e atyre që ranë.
UÇK-ja është pjesë e historisë sime dhe e historisë së Kosovës.
Dhe unë nuk do të turpërohem kurrë për atë që kam qenë, për atë që kam besuar dhe për atë që kam bërë për lirinë e vendit tim.
Dhe mbi të gjitha:
MOS MA PËRDORNI EMRIN PËR TË FOLUR NË EMRIN TIM.
Unë e di ku kam qenë.
E di pse kam shkuar.
Dhe e di për çfarë kam ëndërruar.
Dhe për sa kohë që unë jetoj, ajo pjesë e jetës sime nuk do të fshihet.
LIRIA KA EMËR.
DHE PËR MUA, UÇK-ja DO TË MBETET PËRGJITHMONË PJESË E KËTIJ EMRI.
