Izmi Zeka
27 vjet më parë, më 18 prill, nisi Beteja e Marecit një ndër përballjet më të dhimbshme dhe më të lavdishme të Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës.
Aty, në atë tokë të përgjakur, shumë djem ranë për të mos rënë Kosova.
Ranë për jetën, për dinjitetin dhe për një të ardhme që sot e quajmë shtet.
Mareci nuk ishte vetëm një vijë fronti. Ishte një provë e madhe e qëndresës, ku çdo hap i tokës mbrohej si të ishte vetë jeta.
Ishte një kohë kur lufta nuk bëhej vetëm me armë, por me besim me bindjen se liria nuk negociohet.
Në ato ditë të rënda prilli, mes plumbave dhe plagëve, një zë u ngrit mbi dhimbjen.
Ishte zëri i Muharrem Ibrahimit, epror i lartë i UÇK-së, i plagosur rëndë, teksa po dërgohej drejt një spitali të improvizuar.
Me forcën e fundit, ai shqiptoi fjalët që do të mbeteshin përgjithmonë: “Pika nuk guxon të bjerë…”
Kjo nuk ishte vetëm një fjali. Ishte një betim.
“Pika” ishte pozicioni, toka, kufiri por mbi të gjitha ishte vetë Kosova.
Dhe kur ai tha “nuk guxon”, ai nuk po fliste vetëm për ushtarët në front. Ai po fliste për një popull të tërë.
Po vendoste një vijë që nuk duhej kaluar, një qëndresë që nuk duhej thyer.
Në atë moment, mes jetës dhe vdekjes, u tha gjithçka. U tha se toka nuk dorëzohet. Se liria nuk falet. Se edhe kur trupi bie, vullneti duhet të qëndrojë.
Prandaj kjo fjali jeton edhe sot. Jo si kujtim i një beteje, por si një thirrje që vjen nga sakrifica.
Një thirrje që na kujton se liria ka pasur një çmim dhe se dikush, në çastet e fundit, ka menduar më shumë për tokën sesa për veten.
“Pika nuk guxon të bjerë” nuk është vetëm histori. Është amanet.
21 prilli 1999 mbetet mesazh për të gjallët, për ata që e duan tokën, vendin dhe shtetin e krijuar me gjakun e e të rënëve.
